Reisverslagen

De dag voor vertrek was het heel slecht weer in Nederland waardoor we er niet zeker van waren dat we op tijd op Schiphol aan zouden komen als we de trein zouden nemen. We hebben onze vaders lief aangekeken en die hebben ons naar Schiphol gebracht, uiteindelijk kwamen we elkaar tegen bij de check-in balie van Continental Airlines. Tijdens het inchecken werd ons gevraagd of we misschien op een ander tijdstip wilden vliegen omdat het vliegtuig overboekt was. Dit kon vanwege onze planning niet dus dit hebben we dan ook niet gedaan. Het was een rustige vlucht en toen we eindelijk op Newark aankwamen en onderweg waren naar Immigrations werden we samengevoegd met een vlucht die uit Japan was gekomen. We waren nog niet in de buurt van Immigrations toen we een paar bekende gezichten van de japanse vlucht zagen, Midori en haar zus Aoi die we van andere fanclubtrips en concerten kennen waren ook net aangekomen.

Toen we eindelijk door Immigrations heen waren moesten we uitzoeken waar onze hotel shuttle vandaan vertrok. Dit bleek van P4 te zijn en toen we daar waren was het even kijken welke van ons was. Na een paar minuten kwam er een shuttle aanrijden die flink onder de deuken zat met LAZ erop. In eerste instantie dachten we dat deze niet van ons was maar toen we beter keken zagen we er Four Point Sheraton opstaan. We hebben de shuttle genomen, ingecheckt in het hotel en ons een beetje opgefrist om vervolgens de shuttle weer terug te nemen om op het vliegveld op de bus naar de Jersey Garden Mall te stappen. Het was ondertussen al half 7, maar de mall is tot 9 uur open dus we hadden nog wat uurtjes om te shoppen. We hebben alle winkels gezien, allebei een horloge gekocht en een hotdog gegeten. Rond half 10 waren we weer terug op onze kamer, hebben wat tv gekeken en zijn toen gaan slapen.

We zijn vroeg opgestaan en hebben wederom de shuttle naar het vliegveld gepakt. Op het vliegveld hebben we de NJ transit naar Penn station gepakt om de rest van de dag in New York door te brengen. Op Penn station hebben we eerst een klein ontbijt gekocht en dit hebben we op een klein plein naast Madison Square Garden (MSG) opgegeten. De volgende dag werden we tussen 12:30 en 13:30 in MSG verwacht dus besloten we om even na te vragen waar we moesten zijn. Na een praatje met iemand van de beveiliging wisten we precies waar we werden verwacht.

Hierna hebben we de metro naar Ground Zero gepakt. Op de een of andere manier moeten we hier iedere keer als we weer in New York zijn even gaan kijken. Dit keer was het 1,5 jaar geleden dat we er voor het laatst waren geweest en er was aardig wat veranderd. De metro reed weer en ze zijn nog steeds bezig met het reconstrueren van de muren. Een aantal gebouwen rondom Ground Zero zijn gerenoveerd en weer in gebruik, behalve het gebouw van de Deutsche Bank dat nog steeds verpakt is in zwarte doeken. We hoorden mensen vertellen dat er over gedacht wordt om dit gebouw te slopen. We zijn helemaal rond Ground Zero gelopen en daarvandaan naar Battery Park (waar een stuk van de Berlijnse muur staat) om vervolgens de metro naar de Brooklyn Bridge te nemen.

We zijn allebei nog nooit in Brooklyn of op de brug geweest dus we hebben weer een nieuw stuk van NY verkend. Het uitzicht vanaf de brug naar de skyline van Manhatten is geweldig, maar je mist toch die 2 torens. Een ander doel van dit bezoek is zien uit te vinden waar de promotie foto's van het nieuwe album (Have a nice day) van Bon Jovi precies zijn genomen. Toen we van de brug naar beneden keken zagen we een klein parkje dat heel veel weg had van de achtergrond van de foto's. We zijn naar het parkje gelopen en dachten dat we de lokatie gevonden hadden, maar nadat we thuis onze foto's met de promotie foto's vergeleken was wel duidelijk dat het daar niet was.

Bij Starbucks hebben we een warme chocolademelk gehaald om weer een beetje op te warmen en hebben de metro naar Central Park genomen. We zijn eens gaan kijken bij de schaatsbaan waar druk gebruik van werd gemaakt. Hier hebben we een tijdje gezeten en zijn toen terug gelopen naar 42nd street en Times Square. Het was de bedoeling om in het donker op Times Square aan te komen, maar toen we er aankwamen was het nog licht. We zijn eerst gaan eten, dit keer bij Planet Hollywood, en toen we klaar waren was het donker. We hebben weer staan kijken naar al de neon verlichting en wat er allemaal is veranderd. We zijn op ons gemak terug gelopen naar Penn station en zijn terug gegaan naar het hotel.

Vandaag zouden we Kim op het vliegveld ophalen, even terug naar het hotel gaan zodat zij haar bagage kwijt was en zich even om kon kleden en daarna zouden we de rest van de ochtend in New York doorbrengen. Helaas kregen we een telefoontje van Kim dat haar vlucht minstens 2 uur vertraagd was dus spraken we af dat we haar in Madison Square Garden zouden zien. We hebben ons aangekleed, hebben een briefje met wat informatie achtergelaten voor Kim en zijn naar New York gegaan. waar we rond 11:30 aankwamen. We zijn naar de zijkant van MSG gelopen waar de crew druk bezig was met het uitladen van de apparatuur voor de shows van de komende 2 dagen.

Na daar een tijdje te hebben gekeken zijn we verder gelopen en uiteindelijk bij Starbucks terecht gekomen. Hier hebben we weer een warme chocolademelk gedronken en rond 12:15 zijn we naar MSG gelopen. Ondertussen stond daar al een aardige rij en zijn we achteraan aangesloten. Daar hebben we een tijdje staan praten met Brigitte en Tanja uit Duitsland die we al een aardige tijd kennen. Zij zaten in hotel Pennsylvania aan de overkant van de straat, maar waren alles behalve tevreden over hun kamer.

Rond 12:30 gingen de deuren eindelijk open, hebben we onze kaartjes en laminates opgehaald en zijn we naar boven gegaan. We hebben een beetje door de zaal gelopen en hebben een kijkje genomen bij de spullen die geveild en verloot zouden worden. Wederom hingen er leuke spullen tussen, maar alles is boven mijn budget. We vonden een lege tafel achterin de zaal en hebben plaatsen vrijgehouden voor Kim, Brigitte en Tanja. Na het traditionele welkom van Mrs. B. and Father Bob werd het voorgerecht geserveerd. Het was iets met vis en het smaakte goed. Na het voorgerecht hebben we nog even rondgelopen op zoek naar meer bekenden en heb ik een lootje gekocht. We hadden geen flauw idee wanneer Kim zou komen, we hadden al doorgegeven dat haar vlucht erg vertraagd was, maar rond 14:30 stond ze dan eindelijk aan onze tafel. Uiteindelijk was haar vlucht meer als 2 uur vertraagd en was ze erg blij met de informatie die we voor haar hadden achtergelaten zodat ze snel naar MSG kon komen. Het was tijd om het hoofdgerecht te serveren, maar het leek wel alsof we in het vliegtuig zaten. We hadden de keuze tussen pasta en rundvlees ("pasta or beef?") en ik heb uiteindelijk maar gekozen voor pasta. Tegen de tijd dat de pasta eindelijk op onze tafel stond was deze al aardig afgekoeld, maar desondanks smaakte het erg goed.

Tussen de gangen door werd de veiling en loterij gehouden en sommige dingen gingen echt voor belachelijke bedragen weg. Ik ben een grote Bon Jovi fan maar om nou zo veel geld voor iets van Jon neer te leggen? Nee, dat besteed ik dan wel aan m'n volgende reis of show. Na het toetje vertelde Father Bob dat we naar de soundcheck mochten en dat zorgde voor een hoop gejuich. Mensen waren zelfs zo blij dat ze alvast rijen gingen vormen bij de roltrappen ondanks dat Father Bob verschillende keren zei dat dat niet mocht. Na een tijdje en wat overleg volgde de mededeling dat we op volgorde van ons laminate nummer naar boven mochten, maar aangezien wij #203 - #205 hadden zou dat voor ons nog wel even duren. Tijdens het wachten hebben we dus maar weer rondgelopen en geprobeerd om een foto met Mrs. B. te regelen. Wederom zei ze nee, waarom weten we niet, meestal is ze toch wel bereid om op de foto te gaan maar tot op heden hebben wij geen geluk. Meestal is het Mr. B. die niet op de foto wil, maar juist met hem staan we wel op de foto.

Het was eindelijk onze tijd om naar boven te gaan, onze kaartjes werden gescanned en we mochten de grote zaal van MSG betreden. Uiteindelijk zaten we op de 12e rij precies in het midden en voor een soundcheck vinden wij dat goed genoeg. Het duurde dan ook niet lang voordat de band, even later gevolgd door Jon, op het podium verscheen. Jon heette ons welkom en ze begonnen te spelen. De fanclub mocht 2 nummer kiezen die ze die avond zouden spelen. Always was 1 van die nummers en hij vertelde ons gelijk dat het de versie van het album This left feels right zou zijn en deelde ons gelijk mede dat hij weet dat wij dat album haten maar hij vindt het geweldig. Na een tijdje verliet Jon het podium en liep langs ons heen naar achteren maar de band bleef op het podium achter. Omdat de rest nog op het podium stond begonnen mensen titels van Richie's solo albums te roepen en dat hij die moest spelen. Opeens hoorden we geluid van achteren, dus iedereen draaide zich als een gek om om te kijken wat er gebeurde. Daar, in het midden van de zaal, stond Jon op een verhoging bij het soundboard. Ze begonnen met het spelen van Last man standing zoals ze dat net op het podium hadden staan bespreken en eindigden met een test van de beveiliging om Jon weer veilig naar het podium te brengen. Dit was gelijk het einde van de soundcheck. We hoefden niet meer naar buiten dus zijn we op ons gemak door MSG gaan lopen. We zagen wat voor merchandise er voor de shows was en een speciaal MSG shirt konden we natuurlijk niet laten lopen. Helaas waren de winkels nog niet open dus we moesten nog even geduld hebben.

We zijn eerst gaan eten en toen de deuren voor het overige publiek open gingen gingen de winkels ook open. We hebben het t-shirt gehaald en zagen nog een aantal dingen die we eerder niet hadden gezien. Kim was zo aardig om nog 2x een credit card aan te vragen (ze vernietigt de kaarten zodra ze ze binnen krijgt) zodat ik en Mariska ook onze Have a nice day rugzak hadden.

Rond 7:30 begon de support en waren we blij dat we nog niet op onze plaatsen waren, wat een herrie was dat. Om 8 uur was de support act afgelopen en zijn we naar onze plaatsen gegaan. We hebben tijdelijk gedag gezegd tegen Kim die aan de andere kant van het podium zat. Onze plaatsen konden bijna niet beter, 3e rij aan de rechterkant voor het podium.

20:30 is zoals gewoonlijk showtime. We wisten eigenlijk al een beetje wat er zou gaan gebeuren dus we hadden ons eigenlijk al een beetje omgedraaid. Toen we een hoop geschreeuw van achteren hoorden komen wisten we het zeker, Jon ging achterin beginnen. Na Last man standing liep Jon terug naar het podium omgeven door beveiliging. You give love a bad name was net zo goed als anders en het horen van de nummers van het nieuwe album (Have a nice day) was super. De This left feels right versies van Always en I'll be there for you zijn super om live te horen en gelukkig zingt Jon I'll be there for you weer mee. Ik vind het niet erg dat Richie het nummer meestal solo doet, maar toch mis ik Jon z'n stem. Tijdens het langzame stuk van Story of my life ging Jon op de rand van het podium zitten recht voor ons. Ik weet niet hoeveel foto's ik hiervan heb genomen, maar het zijn er in ieder geval niet weinig en ze zijn allemaal super geworden. Blaze of glory werd vanaf de tribune gedaan. Jon stond wederom midden in de zaal, dit keer aan de rechterkant midden op de tribune tussen de fans. Ze hebben het nummer helemaal herschreven naar een geweldig acoustisch nummer. De mensen die om Jon heen zaten waren compleet van de wereld en konden niets anders als naar Jon staren.

Na de show zagen we Kim weer op de eerste rij. We hebben nog een poging gedaan om een setlist te pakken te krijgen maar ook nu weer geen resultaat. Uiteindelijk zijn we maar naar de trein gegaan en terug naar het hotel waar we nog even na hebben zitten praten over de middag en avond.